با وزیر ارشاد . . . !

 

پس پریشب سر شام

از زنم پرسیدم :

- با وزیر ارشاد

                 می شود شوخی کرد ؟!

می شود در نمایشگاهی

داخل یک غرفه

عکسی آویخت از او ؟

توی یک دستش قیچی

توی دست دگرش

ذره بینی سترگ !

و کمی پایین تر

زیر آن عکس نوشت :

 " ماجراجوی بزرگ "!

بعد هم ، منتظر

                پای آن غرفه نشست

 تا بیاید

       و ببیند

              و بخندد

                     و بگوید:

                         که چه طرحی شده است !

- طنز یعنی این !

هم لطیف ، هم شیرین

مرحبا ، آفرین !

و سپس

توی غرفه بنشیند قدری

چای داغی بخورد

با تو عکسی گیرد

و به لبخند ملیح

در گوشت گوید:

- بعد از این ، شوخی بی شوخی !

و تو آن لحظه به خود خواهی گفت :

- طنز سالم در این ملک

                         چه ارجی دارد !!

*****

توی این حالت خوش

غوطه ور می گشتم

که زنم جیغ کشید !

به گمانم که گرفتار توهم شده بود !

بی جهت هول نمود !

رشته افکارم

پاره شد ، ریخت زمین !

آخ از دست زنم

بی مروت نگذاشت

تا ببینم که وزیر ارشاد

- صاحب علم و سواد –

- مالک کاغذ و خودکار و مداد –

توی آن غرفه تنگ

به من خالق اشعار قشنگ

صله ای ، هدیه ای ، چیزی داد ؟!

............

وای از دست زنم !

 

               بچه نایین

            به نقل از هفته نامه گل آقا - شماره 3 + 564

  مورخ 11/2/85